Μπορεί μια εταιρεία διαχείρισης βραχυχρόνιων μισθώσεων να αποκτήσει πρόσβαση σε κεφάλαια, εξειδικευμένο προσωπικό και κοινές υποδομές, διατηρώντας την τοπική της ταυτότητα; Και μπορεί ο ιδρυτής της να πουλήσει την επιχείρηση, αλλά να συνεχίσει να τη διοικεί και να συμμετέχει στην ανάπτυξη ενός μεγαλύτερου ομίλου;
Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει η Pavilion, ένα νέο αμερικανικό σχήμα που συγκέντρωσε 20 εταιρείες διαχείρισης, με περισσότερες από 5.000 κατοικίες. Το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στη μετοχική του δομή: οι επικεφαλής των τοπικών επιχειρήσεων, μαζί με τη διοικητική ομάδα της Pavilion, κατέχουν την πλειοψηφία του ομίλου.
Πώς λειτουργεί το μοντέλο της Pavilion
Η Pavilion δεν αποτελεί απλώς ένα δίκτυο συνεργασίας ανεξάρτητων διαχειριστών. Σύμφωνα με το Skift, οι εταιρείες εξαγοράστηκαν στο σύνολό τους από τη μητρική. Οι ιδρυτές έλαβαν μέρος του ανταλλάγματος σε μετρητά και επανεπένδυσαν συνολικά 100,4 εκατ. δολάρια σε μετοχές της Pavilion.
Έτσι, η συμμετοχή τους μεταφέρθηκε από την επιμέρους επιχείρηση στον μεγαλύτερο όμιλο. Οι εξωτερικοί επενδυτές διατηρούν μειοψηφική συμμετοχή, ενώ οι επιχειρηματίες και η διοίκηση κατέχουν συλλογικά την πλειοψηφία.
Στην καθημερινή λειτουργία, οι τοπικές ομάδες παραμένουν υπεύθυνες για τη διαχείριση των καταλυμάτων και τις σχέσεις με ιδιοκτήτες και επισκέπτες. Πίσω από αυτές, η Pavilion παρέχει κοινή υποστήριξη σε τεχνολογία, δεδομένα, λογιστική, αναφορές προς ιδιοκτήτες, διαχείριση εσόδων, επιχειρηματική ανάπτυξη, προμήθειες και ασφάλιση.
Από τις 20 ιδρυτικές επιχειρήσεις, τέσσερις έχουν ήδη συγχωνευθεί με άλλες του σχήματος. Ο όμιλος λειτουργεί σήμερα με 16 εταιρείες.
Η διαφορά βρίσκεται στην ιδιοκτησία
Η διατήρηση ενός τοπικού brand μετά από μια εξαγορά δεν είναι από μόνη της κάτι νέο. Το μοντέλο της Pavilion συνδυάζει αυτή την επιλογή με την πλειοψηφική συμμετοχή των επιχειρηματιών και της διοικητικής ομάδας στο συνολικό σχήμα.
Το οικονομικό κίνητρο του ιδρυτή επομένως διευρύνεται: συμμετέχει στην αξία που δημιουργεί ολόκληρος ο όμιλος και όχι μόνο η εταιρεία που ξεκίνησε ο ίδιος.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε διαχειριστής διατηρεί απεριόριστη αυτονομία. Η τοπική διοίκηση και ο τελικός εταιρικός έλεγχος είναι διαφορετικά πράγματα. Οι αρμοδιότητες κάθε ομάδας, οι αποφάσεις για επενδύσεις και οι όροι μελλοντικής εξόδου εξαρτώνται από τις συμφωνίες των μετόχων.
Στους επενδυτές της Pavilion περιλαμβάνονται η TZP Group, funds της HPS Investment Partners, που αποτελεί μέρος της BlackRock, και η Capital Dynamics. Βασικός δανειστής της πλατφόρμας είναι η PGIM.
Τοπικά brands και κοινές υποδομές στην Ευρώπη
Η λογική της συγκέντρωσης επιχειρήσεων με διατήρηση τοπικής παρουσίας έχει ήδη εφαρμογές στην ευρωπαϊκή αγορά τουριστικών κατοικιών.
Η Awaze συνδυάζει διαφορετικά brands και τοπική υποστήριξη με κεντρική εταιρική δομή. Η Holidu, στην εξαγορά της Gites.com, ανακοίνωσε ότι η μάρκα και η ομάδα θα παραμείνουν, με την επιχείρηση να εντάσσεται στην τεχνολογική της πλατφόρμα.
Τα παραδείγματα αυτά δεν ταυτίζονται με τη μετοχική δομή της Pavilion. Δείχνουν, ωστόσο, ότι η μεγαλύτερη κλίμακα μπορεί να συνυπάρξει με την τοπική ταυτότητα.

Θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Ελλάδα;
Για την ελληνική αγορά, η Pavilion προσφέρει αφορμή να εξεταστεί ένα αντίστοιχο επιχειρηματικό μοντέλο: οργανωμένες εταιρείες σε διαφορετικούς προορισμούς να συμμετέχουν σε κοινό όμιλο, κρατώντας τοπικά τη λειτουργία και μοιράζοντας υπηρεσίες που είναι δύσκολο να αναπτύξει καθεμία μόνη της.
Μια εξειδικευμένη ομάδα τιμολόγησης, για παράδειγμα, θα μπορούσε να υποστηρίζει περισσότερα χαρτοφυλάκια. Αντίστοιχα, κοινές προμήθειες και οργανωμένο marketing θα μπορούσαν να προσφέρουν οικονομίες κλίμακας. Πρόκειται για πιθανές δυνατότητες, που θα χρειάζονταν έλεγχο με πραγματικά οικονομικά στοιχεία.
Το βασικό εμπόδιο θα ήταν η συμφωνία μεταξύ των επιχειρηματιών. Πόσο αξίζει κάθε εταιρεία; Ποιος αποφασίζει για τις νέες επενδύσεις; Πώς επιμερίζεται το κόστος της κεντρικής υποστήριξης; Και τι συμβαίνει όταν ένας ιδρυτής θέλει να αποχωρήσει;
Εξίσου κρίσιμη θα ήταν η διατήρηση των συμβάσεων διαχείρισης. Η αξία μιας εταιρείας δεν εξαντλείται στον αριθμό των ακινήτων της: μετρά η σταθερότητα των σχέσεων με τους ιδιοκτήτες και η δυνατότητα να παραμείνει το χαρτοφυλάκιο μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας.
Ενδιαφέρον μοντέλο, με αποτελέσματα που μένει να κριθούν
Η Pavilion ξεκίνησε τον Μάιο ως Stakeholders VR και παρουσιάστηκε με τη νέα επωνυμία τον Οκτώβριο. Είναι επομένως νωρίς για να αξιολογηθεί η αντοχή του μοντέλου σε βάθος χρόνου.
Για τις εταιρείες διαχείρισης βραχυχρόνιων μισθώσεων, η περίπτωση αξίζει προσοχής επειδή θέτει ένα συγκεκριμένο ερώτημα ανάπτυξης: ποιες λειτουργίες χρειάζεται να παραμείνουν κοντά στο ακίνητο και στον ιδιοκτήτη και ποιες μπορούν να οργανωθούν αποτελεσματικότερα σε κοινή βάση;
Η απάντηση (και ο τρόπος με τον οποίο μοιράζονται η ιδιοκτησία, οι αποφάσεις και τα οφέλη) θα κρίνει αν ένα τέτοιο σχήμα μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερη αξία για όλους τους συμμετέχοντες.


